Vandaag een keer 'liggend' lezen

Een muur van melk

Scribbles heeft een elektrische melkopschuimer gekocht.
Hij doet het!

Wat trekt u aan vandaag?

De Brits-Indiase Sheena Matheiken geeft die dagelijkse vraag een bijzondere lading. Zij draagt de komende 365 dagen gewoon elke dag hetzelfde: een simpel, zwart, klokvormig jurkje met een rij knoopjes. Om sleur te voorkomen - en hopelijk ook om de seizoenen een beetje bij te houden - maakt ze veel werk van de accessoires. Alle soorten schoenen, een hoedje, de jurk achterstevoren, een hemd erover, kousen eronder en lekker veel gekke sieraden.

Om haar oneindige fantasie aan de wereld te tonen, kunnen we haar dagelijkse creaties op internet volgen. En via dezelfde site kunnen we ook doneren voor nog meer mooie accessoires. Want deze uitdaging gaat Sheena niet aan voor de leuk, maar voor een goed doel. Natuurlijk.

Het geld dat ze met donaties van haar webloglezers ophaalt, gaat naar een stichting die zich inzet voor onderwijs in India: de Akanksha Foundation. Omdat Sheena vroeger zelf een school in India bezocht, heeft ze zich voor dit project laten inspireren door het uniform dat ze toen dagelijks droeg. Ze noemt haar 365-zwarte-jurkjes-dagen dan ook The Uniform Project.

Driewerf hoera voor Sheena. Niet alleen vanwege haar inzet voor onderwijs in India, maar ook vanwege de ludieke manier waarop ze dit aanpakt. Is de vraag 'Wat trek ik vandaag weer aan?' al een lastige, de vraag 'Hoe trek ik hetzelfde vandaag weer anders aan?' zou ik al snel echt niet leuk meer vinden.

Via nrcnext.nl

Wat er ook gebeurt: Ontspán!

Filmtip: Rachel Getting Married

Voor wie de kunstfilm niet schuwt, voor liefhebbers van filmmakers als Lars von Trier en Susanne Bier: ga deze film zien zolang het nog kan. Waarom? Lees deze perfecte recensie van Filmtotaal. Daarom.

In een Villa Kakelbont aan culturen, kleuren, emoties, verbaal geweld en heel veel muziek zien we hoe dicht liefde, afgunst, vrolijkheid en wanhoop bij elkaar kunnen liggen. De personages zijn levensecht, verre van perfect, soms vrij onsympathiek maar tegelijk ook liefdevol en beminnelijk. Het zijn mensen. De regisseur (van Silence of the Lambs) sleurt de kijker mee het moeras in, diep in de emotionele blubber van liefde, haat, jaloezie en onmacht.

5 sterren

Scribbles zet de trend

De vakantie is begonnen. Om me heen zie ik het gebeuren: van de ene stress in de andere. Waar naartoe? Wat gaan we doen? Wat zegt de buienradar? Zeker weten? Alles mee? Alles geregeld? Iedereen gewaarschuwd? Wat als...? Dan kan het eindelijk beginnen: genieten. Want oh wee, als je voor dat geld en na al die moeite niet geniet. En wat er ook gebeurt: ontspan!

Ik heb me laten vertellen dat er een nieuwe trend ontstaat. Het heet 'thuisblijven'. Vertrouwde omgeving, lekkerste bed, beste douche, goed eten, niet duur, geen wekker en alle tijd voor die stapel boeken, die kleine (of grote) aanschaf waar je tot nu toe geen tijd voor had, een wandeling of fietstocht, een dagje op stap... En wat er ook gebeurt: rust!

Laat Scribbles dan eens voor één keer een trendsetter zijn. Het worden weer drie heerlijke ontspannen weken. Zonder souvenirs, dat wel. Maar ach, die staan de rest van het jaar toch alleen maar te verstoffen. Of erger...

Souvenirs

Er wordt weer heel wat prachtigs mee naar huis genomen:
een asbak waar een wulpse Lorelei op prijkt,
een blikken Eiffeltoren die van koper lijkt,
een echte imitatiezijdensjaal uit Rome,

Manneke Pis in zakformaat dat ook kan plassen,
een heilige uit Benidorm (made in Taiwan)
van plastic en waarvan het lichtje branden kan
en stapels leuk bedrukte T-shirts, petjes, tassen.

Om maar te zwijgen over ziektes en de rest...
Wat dacht u van de Afrikaanse varkenspest?

Bron: Jan Boerstoel / Veel Werk (2000)

Fijne vakantie allemaal!

De Poken is dood, lang leve...

Ik vond ze best grappig hoor. En heb m'n PandaPoken met veel liefde meegesleurd aan m'n sleutelbos. Maar erg veel medepokers ben ik niet tegengekomen. Ondanks dat we echt ons best hebben gedaan met dit beestje de markt te veroveren.

De druppel kwam toen zich een leuke gelegenheid voordeed en Panda ineens geen licht meer gaf. Als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn dat apparaten die zelfs batterijen vreten als je ze niet gebruikt. En dan blijk ik diep van binnen ook nog een NinjaPoken te zijn. Sorry jongens, ik doe niet meer mee.

De Poken is dood, lang leve... Twitter!

Play Me I'm Yours

Scribbles schaamt zich, heel diep. Uit twee (volgens mij betrouwbare) bronnen had ik via mondelinge overdracht vernomen dat de King of Pop zaterdag zou worden begraven. Dus geheel in stijl, en voor echt de laatste keer, plaatste ik op die dag een mooie illustratie om een hart onder de riem te steken van al die treurende fans. Maar waarom hoorde ik er maar niks over. Nergens niet... Dit doet pijn, lieve lezers, en het spijt me. Lesje geleerd: check, double check, triple check!

Vandaag doe ik niet meer mee aan het spectakel, maar ik zet wel de muziek in het zonnetje. Gister stond er namelijk heel onopvallend - tussen al het zware wereldnieuws - een mooi berichtje op nrcnext.nl. Ernst-Jan Pfauth blogt hier over een bijzonder project van Luke Jerram, een kunstenaar uit Bristol, die zich stoort aan de alom aanwezige anonimiteit. Waarom praat hij nooit met de mensen die hij elke week in de wasserette ziet? Hoe heten zijn overburen? Hij weet het niet.

Hoe herkenbaar. Ik ben ook zo iemand die meest om zich heen kijkt en dat zo open en onbevooroordeeld mogelijk probeert te doen. In de rij voor de kassa of in een volle trein bijvoorbeeld, als iedereen naar zijn eigen binnenwereld staart, kijk ik vooral naar die onzichtbare wolk van verhalen om de mensen heen. Want iedereen heeft zijn eigen verhaal, hoe je er ook uitziet, wat je ook bij je draagt. Maar ja, dat deel je natuurlijk niet met iedere vreemde naast je. Tenzij die trein misschien stil komt te staan in een weiland, dan kan het ineens wel, een gesprek over die mooie koeien of die waardeloze NS of zelfs een echt verhaal.

Jerram denkt een oplossing te hebben voor die anonimiteit: piano’s. Door ergens op straat een piano neer te zetten, hoopt hij mensen bij elkaar te brengen. Want muziek verbroedert, net als sport. Opeens hebben die mensen iets om over te praten. Een onverwachte gebeurtenis legitimeert een gesprek met een vreemde. En het werkt.

Onder de noemer Play Me I’m Yours zette Jerram dertig piano’s neer in Londen. Na afloop van het project worden ze aan scholen geschonken, ook al zo'n goed plan. Gelukkig blijft het hier niet bij. Over de hele wereld vindt zijn idee navolging. Bijvoorbeeld in Sao Paulo. Deze video toont de interactie die daar ontstaat.



Ik word hier wel een beetje blij van. En ik zie weer heel veel verhalen rondom die piano. Zelfs op de foto die ik kies bij deze post, ook al toont hij niet de ontmoetingen waar het Jerram om te doen was. Hij zegt misschien wel des te meer iets over mijn eigen verhaal.

Stilzwijgend voorbij: 300ste blogpost

Zonder dat ik het in de gaten had, heb ik een klein feestje voorbij laten gaan. Het bericht over de afsluiting van onze 23onderwijsdingen was m'n 300ste scribble. Hoe toepasselijk, want uiteindelijk is deze bloghobby daar ook mee begonnen.

Daarom toch nog even stilletjes voor mezelf:
hieperdepiep hoera!

Foto

Voor alle fans, voor de laatste (k)eer